Οι σκοποί και οι στόχοι της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης

 

Η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση στοχεύει στο να ενεργοποιήσει τα άτομα και να τα καταστήσει ικανά, όχι μόνο να ανταπεξέλθουν στις διαρκώς μεταβαλλόμενες κοινωνικές, οικονομικές, περιβαλλοντικές συνθήκες αλλά ταυτόχρονα να βρουν τη δύναμη να τις βελτιώσουν προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Ειδικότερα επιδιώκει:

  • Να βοηθήσει τα άτομα ώστε να κατανοήσουν την ύπαρξη και τη σπουδαιότητα της κοινωνικό-οικονομικής, πολιτικής και οικολογικής αλληλεξάρτησης στις αστικές αλλά και αγροτικές περιοχές.
  • Να καταστήσει τα άτομα ενεργούς πολίτες, αποκτώντας γνώσεις, στάσεις, ικανότητες και δεξιότητες καλλιεργώντας ταυτόχρονα την έννοια της ομαδικότητας για την προστασία και βελτίωση του περιβάλλοντος.
  • Να βοηθήσει στην ανάπλαση των στάσεων του κοινωνικού συνόλου, της ομάδας και του καθένα μας, σχετικά με τα περιβαλλοντικά προβλήματα – θέματα.

  

Στη διακήρυξη του Βελιγραδίου το 1975, διευκρινίζονται οι στόχοι της  Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, οι οποίοι είναι:

 

 

  • Συνειδητοποίηση: να βοηθήσει άτομα και κοινωνικές ομάδες να αποκτήσουν επίγνωση και ευαισθησία σχετικά με το συνολικό περιβάλλον και τα συνδεόμενα με αυτό προβλήματα.
  • Γνώση: να βοηθήσει άτομα και κοινωνικές ομάδες να αποκτήσουν μια βασική γνώση του συνολικού περιβάλλοντος των συνδεόμενων με αυτό προβλημάτων καθώς και τον υπεύθυνο ρόλο της ανθρωπότητας.
  • Στάσεις: να βοηθήσει άτομα και κοινωνικές ομάδες να αποκτήσουν τις κατάλληλες δεξιότητες για να επιλύουν περιβαλλοντικά προβλήματα.
  • Ικανότητες: να βοηθήσει τα άτομα και τις κοινωνικές ομάδες να αποκτήσουν τις κατάλληλες δεξιότητες για να επιλύουν περιβαλλοντικά προβλήματα.
  • Ικανότητα Αξιολόγησης: να βοηθήσει άτομα και κοινωνικές ομάδες να αξιολογήσουν τα περιβαλλοντικά μέτρα και εκπαιδευτικά προγράμματα, σε σχέση με την οικολογική, πολιτική, οικονομική, κοινωνική, αισθητική και εκπαιδευτική τους διάσταση.
  • Συμμετοχή: να βοηθήσει άτομα και κοινωνικές ομάδες να αναπτύξουν την αίσθηση της υπευθυνότητας και του επείγοντος σε σχέση με τα περιβαλλοντικά προβλήματα, προκειμένου να εξασφαλίσει την κατάλληλη δράση για την επίλυση αυτών των προβλημάτων.

 

Βιωματική μάθηση – προσέγγιση

Στο χώρο της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης με τον όρο βιωματική μάθηση αναφερόμαστε στην οργάνωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας μέσω της εμπειρίας, δηλαδή η ενεργή συμμετοχή των μαθητών σε δραστηριότητες όπως έρευνα πεδίου, παρατήρηση, καταγραφή, συνεντεύξεις, δημιουργίες και θετική πρωτοβουλία σε επιτόπια περιβαλλοντικά ζητήματα - προβλήματα.

Η θεωρία της βιωματικής μάθησης δίνει έμφαση στην εμπειρία στο πεδίο δράσης, στην ομαδικότητα και στους δεσμούς της σχολικής τάξης βάζοντας σωστές βάσεις μάθησης και κοινωνικών σχέσεων. 

  

 

 

Είναι κοινά παραδεκτό ότι η περιβαλλοντική γνώση προωθείται καλύτερα όταν αυτή παρέχεται μέσα από συγκεκριμένα και σχετικά οικεία θέματα κυρίως του άμεσου περιβάλλοντος του μαθητή. Πρέπει να ξεκινάμε από πράγματα που μας είναι γνωστά και από περιβαλλοντικά προβλήματα τοπικά και όχι γενικά και παγκοσμίου επιπέδου όπως π.χ. το πρόβλημα του όζοντος. Η μονάδα της περιβαλλοντικής εμπειρίας και της ανθρώπινης συμπεριφοράς, είναι πάντοτε το άτομο μέσα στο δικό του περιβάλλον.

 

Ακολουθώντας όλα τα παραπάνω προχωρήσαμε σήμερα 17/04/2010 σε συνεργασία με το ΕΠΑ.Λ. Φιλιατών, τα 1ο και 2ο Γενικά Λύκεια Ηγουμενίτσας  και το ΕΠΑ. Λ.  Ηγουμενίτσας υποστηριζόμενοι σθεναρά από τον κο Κυπριανό Ιωάννη, αντιδήμαρχο Ηγουμενίτσας υπεύθυνο για θέματα περιβάλλοντος, σε δενδροφύτευση.  Σε ένα σημείο ιδιαίτερης γεωγραφικής θέσης που συμβάλλει καθοριστικά στη διαμόρφωση της συνολικής εικόνας της πόλεως είτε για τους κατοίκους της σε καθημερινή βάση , είτε για επισκέπτη ή περαστικό από κάθε είσοδο της πόλης, είτε δηλαδή ακτοπλοϊκώς ή μέσω Εγνατίας οδού, είτε από την εθνική οδό Αθηνών – Ηγουμενίτσας.

 

 

Η ομαδικότητα, η συνεργασία, η θέληση των μαθητών, η θετική στάση των συνοδών – καθηγητών και η προσωπική τους εργασία βοήθησαν στο να γίνει γρήγορα και σωστά φύτευση διακοσίων περίπου δενδρυλλίων πεύκης. Ακούστηκε πολλές φορές σε μορφή ερωτήματος για τους «Άλλους». Εννοώντας όλοι «κρατική μηχανή», «τοπική αυτοδιοίκηση», «υπεύθυνους διαφόρων υπηρεσιών και φορέων».

Η απάντηση στο τέλος κάλυψε τα πάντα, η δυσαρέσκεια παραχώρησε τη θέση της στο χαμόγελο και την ικανοποίηση και δόθηκε ουσιαστική έννοια στο «ΕΜΕΙΣ».